روز و
ساعت مانده تا اختتامیه پویش
انّا علی العهد
رضا طاهری – اربعینِ سکوت
من آدم پرحرفیام. اما در اربعین ۱۴۴۴ تصمیم گرفتم کل مسیر رو سکوت کنم. فقط راه برم، نگاه کنم، فکر کنم. توی سکوت، صدای پای زائرا، ناله نوحهخونا و خنده بچهها رو شنیدم. انگار هر صدا ذکری بود. وقتی رسیدم بینالحرمین، اشکم سرازیر شد. فهمیدم که گاهی سکوت، خودش بهترین ذکره. اون سفر بدون حرف، پر از معنا بود. برگشتم ایران، ولی دلم هنوز توی همون سکوت مقدس جا مونده.