ای طریق کربلا، ای سرزمین اشک و انوار…
هر گام تو، نجواگر عاشقانیست که دلهایشان در گرداب زمان صیقل خورده است.
بادها حامل پیام شیداییاند و خاک، شاهدی بر عهد و وفاداری.
قلبها با حسین علیهالسلام همنفساند و نگاهها، در شعلههای سوختگان، تطهیر میشوند.
هر اشک، بذریست که در باغ جان سبز میشود؛
هر ناله، صداست از عمق هستی، نجواگر وفا و آزادی.
اربعین، نه صرفاً مسیر پیادهروی، که معراج جانهاست؛
جایی که عشق، آلام را به نور و اندوه را به شعلهی امید مبدل میکند.
وقتی بر پای ضریح میایستی، درمییابی که این سفر، صعود روح است؛
هر قدم، فریادی جاودان است بر «حسین، هنوز عاشقیم!»
دلها سوخته و دیدهها غرق اشکاند،
اما گامها بر خاک کربلا راسخ و استوار است،و هر نفس، تجدید میثاقیست با خون پاک شهیدان.
اینجا عشق سیال است و رنج معنا مییابد؛حسین زنده است، و ما تا ابد، در شور و عشق، پابرجاییم.
فرشته بساقی
خمین
۳۴ ساله